Δεν έχω βρεθεί ξανά σε γευσιγνωσία που δεν αφήνουν να δοκιμάσω τα κρασιά που έχω μπροστά μου.
“Wine is about emotion. Music is about emotion”, είπε ο Valentin και το πρόσωπό του έγινε πιο σοβαρό, αλλά ταυτόχρονα η ματιά του έκρυβε μία συγκίνηση. Όπως ανέφερα στο προηγούμενο κείμενο, μας έφερε να δοκιμάσουμε τη «γη» και τον «ουρανό» του Priorat, το 1902 Tossal D’ En Bou του 2019 που είναι 100% Carignan και το 1902
Coma De Cases, με 100% Garnacha, αλλά δε μας άφηνε να τα αγγίξουμε ακόμα.
Μας μίλησε για τη κόρη του που τη λένε και εκείνη Σοφία και για το πως τους αρέσει να κάνουν pairing το κρασί τους, όχι με φαγητό, αλλά με τραγούδια. Μου φάνηκε πολύ όμορφο σα σκέψη και σα μια ιδιαίτερη μορφή επικοινωνίας ανάμεσα σε μπαμπά και κόρη που μοιράζονται τα πράγματα που είναι σημαντικά για τον καθένα, δημιουργώντας συναισθήματα και αναμνήσεις κατ΄ αυτό το τρόπο.
Και κάπως έτσι ξεκίνησε να ακούγεται το Liberame της Jocelyn Pook στα ηχεία. Πριν συνεχίσεις να διαβάζεις, βάλε ένα ποτήρι κρασί αν είναι εύκαιρο και πιες το ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι.
Είναι εκπληκτικό το πως συνδέονται όλες οι αισθήσεις. Το ρωμαλέο Carignan, μεταμορφώθηκε σε έναν γοητευτικό μελαχρινό άντρα που κάθισε απέναντι μου στο τραπέζι και απλώς με κοίταζε και χαμογελούσε σα να ξέρει. Σα να καταλαβαίνει.
Το 1902 Tossal D’ En Bou, κατέβαινε στο λαιμό σου χωρίς καμία προσπάθεια. Πήγαινε μέχρι μέχρι το τέλος των ποδιών και σε κρατούσε εκεί γειωμένο. Ήταν λες και μπορούσε να σε πιεί εκείνο. Τα κόκκινα φρούτα σε αγκαλιάζουν, τα βότανα άνοιγαν τα μάτια σου και οι τανίνες σε καλούσαν να τις δοκιμάσεις σε δέκα χρόνια από τώρα.
Για να περάσουμε στη Garnacha του 1902 Coma De Cases, ήρθε να μας κάνει παρέα ο Bach με το Cello Suite Νο.1. Αλήθεια τώρα, ποιόν δεν έχει «αγγίξει» αυτό το κομμάτι; Ο Bach σε συνδυασμό με αυτή τη Garnacha είναι επικίνδυνοι, καθώς μπορούν να σε αποπλανήσουν. Τυλίγονται γύρω από το κεφάλι σου και σε ζαλίζουν. Η Garnacha σε αντίθεση με το Caringnan, ήταν μία εκλεπτυσμένη νεαρή γυναίκα, ντυμένη με ένα κατακόκκινο φόρεμα και κόκκινα ζουμερά χείλη, όπως είναι τα φρούτα που γεύεσαι στο κρασί. Χόρευε μόνη της μέσα στο δωμάτιο και δε την ένοιαζε ποιος τη κοιτάει. Εγώ πάντως δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.
Μέχρι το τέλος αυτής της εμπειρίας νιώθεις πως μπορείς να ανέβεις χοροπηδώντας μία μία όλες τις πεζούλες του Priorat. Νιώθεις τόσο ανάλαφρος και γεμάτος ενέργεια. Ακόμα και ο Valentin αφέθηκε και απολάμβανε το κρασί του δίχως να μας δίνει σημασία.
Όμως εκεί που νόμιζα πως είχαμε ολοκληρώσει την επίσκεψή μας στο οινοποιείο του Mas Doix και είχε έρθει η ώρα να μαζέψεις σκέψεις και συναισθήματα για να φύγεις, εμφανίστηκε μία γνώριμη φωνή για να σου πει:
“Mama,
Didn’t mean to make you cry,
If I’m not back again this time tomorrow,
Carry on, carry on as if nothing really matters.”
Ήρθε και κάθισε δίπλα μου ο Freddie Mercury, τραγουδώντας το Bohemian Rhapsody και εκείνη τη στιγμή ο Valentin άνοιξε άλλο ένα κρασί. Λευκό αυτή τη φορά.
Μας εξήγησε πως και τα δύο λευκά κρασιά που επρόκειτο να δοκιμάσουμε, ήταν πολύ έντονα, αλλά ταυτόχρονα ιδανικά για να καθαρίσουμε τη παλέτα μας.
Το πρώτο ήταν το Murmuri. 95% Garnacha Blanca και 5% Macabeu, τρεις μήνες με οινολάσπες και καθόλου επαφή με ξύλο. Το πράσινο μήλο και το αχλάδι σου γέμιζαν το στόμα και πράγματι η μέτρια οξύτητα και η φρεσκάδα μπορούσε να καθαρίσει τη παλέτα σου με μεγάλη ευκολία. Με τον Freddie γελάσαμε και μου είπε ότι δεν έχει σταματήσει να γράφει τραγούδια. Ένιωσα μια ανακούφιση.
Το δεύτερο, ήταν το Salix. 65% Garnacha Blanca, 15% Macabeu και το υπόλοιπο Pedro Ximenez, με το τελευταίο να κάνει ιδιαίτερα αισθητή τη παρουσία του με το γλυκό άρωμά του. Παραμονή τρεις μήνες σε βαρέλι και άλλο τόσο σε οινολάσπες. Ο Freddie μάλλον δεν άντεξε τη τόσο υψηλή οξύτητα και παραχώρησε τη θέση του στους Abba, οι οποίοι ήρθαν να τραγουδήσουν ένα τραγούδι που έχει τη δύναμη να με κάνει συναισθηματικά ράκος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
“The winner takes it all” και πήρα κυριολεκτικά τη καρέκλα μου, γυρίζοντας τη πλάτη στους πάντες, έχοντας πλέον καταδική μου ως θέα την άγρια ομορφιά των βουνών του Priorat.
Ο Valentin διέκοψε τις σκέψεις και τα λιγοστά δάκρυα που πρόλαβαν να τρέξουν, λέγοντας πως αυτά είναι κρασιά που σου ζητάνε να σταματήσεις το χρόνο.
Ανήμπορος από τα συναισθήματα το κάνεις και απλώς βλέπεις που σε πάει.
“The winner takes it all, the loser’s standing small” και εσύ επιλέγεις ποιος θέλεις να είσαι…
Σε ευχαριστώ για αυτό το ιδιαίτερα ασυνήθιστο pairing Valentin και που μου θύμισες το λόγο που ξεκίνησα αυτή τη δουλειά. Για να ενώνω τις τελείες ανάμεσα στις αισθήσεις, τις αναμνήσεις, τα χρώματα και τα συναισθήματα, φτιάχνοντας τους πιο μπερδεμένους αλλά και απλοϊκούς πίνακες ζωγραφικής.
