Θα μπορούσε το κρασί να έχει ημερομηνία λήξης;

Όποιος δε πιστεύει στις συμπτώσεις, να σηκώσει το χέρι του! Μπορεί να μη με βλέπετε, αλλά το έχω σηκώσει ήδη.
Ποτέ δε πίστευα πως όταν κάτι επαναλαμβάνεται ή επαληθεύεται πάνω από δύο φορές μπορεί να είναι προϊόν καθαρής τύχης.

‘Οπως ανέφερα και στο προηγούμενο μου κείμενο, μετά τη συνάντησή μου με τον κ. Geoffroy, διάφορες σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό μου ύστερα από τη δήλωσή του, πως το κρασί λίαν συντόμως θα επισκιαστεί από το ιαπωνικής προέλευσης sake.
Θέλοντας να καταλάβω περαιτέρω μία τέτοια θεωρία, ξεκίνησα να το συζητάω με τυχαίους πελάτες και γνωστούς, επαγγελματίες και μη, αλκοολικούς ή ντεμί φίλους.
Η ερώτηση ήταν η εξής. Θα μπορούσε το κρασί να έχει ημερομηνία λήξης στην αυριανή αγορά;

Οι απόψεις πολλές. Κάποιες είχαν βάση, κάποιες άλλες έφαγαν τον χρόνο μου και ορισμένες με μπέρδεψαν περισσότερο. Το θέμα είναι πως μου προκάλεσα εγώ η ίδια πονοκέφαλο και σε μία προσπάθεια να τερματίσω κάθε παραλογισμό, είπα πως δε θα ασχοληθώ άλλο με τις πυθίες προβλέψεις του καθένα.
Φυσικά, το σύμπαν γέλασε και γνωρίζοντας πολύ καλά τον εθισμό μου στην υπερανάλυση, είπε να στείλει στο διάβα μου ένα παλιό κείμενο του grape magazine από τον MW Κωνσταντίνο Λαζαράκη, ο οποίος μεταξύ άλλων, μίλησε για τον προβληματισμό του όσον αφορά στην επιβίωση του κρασιού στα χρόνια που έρχονται, ορμώμενος από την ερώτηση για το αν θα ήθελε ο γιος του να ασχοληθεί με το κρασί.

Συγκεκριμένα ανέφερε πως “…Ακόμα και αν ο γιος μας ήθελε να ασχοληθεί με το κρασί, θα ήταν καλή ιδέα για το μέλλον του; Θα υπάρχει ο χώρος του κρασιού σε σαράντα χρόνια από τώρα; Και να φύγει λίγο από τη μόδα, θα κάνει η αγορά κύκλους και θα ξαναγυρίσει, όπως έγινε με το cognac, όπως έγινε με τη tequila. Δε φοβάμαι αν το κρασί φύγει από τη μόδα, φοβάμαι μήπως το αλκοόλ γίνει επιλογή των πολύ λίγων”.

Προσωπικά κ. Λαζαράκη δε φοβάμαι καθόλου για την επιβίωση του αλκοόλ σε ένα γενικότερο φάσμα, μιας και έχει επιζήσει σε δυσκολότερες εποχές όπως είναι η ποτοαπαγόρευση για παράδειγμα. Ο κόσμος δε θα σταματήσει ποτέ να πίνει κατά τη γνώμη μου.
Το ποτό θα είναι πάντα εκεί σε στιγμές χαλάρωσης και διασκέδασης, όσο χαμηλοί ή υψηλοί κι αν είναι οι αλκοολικοί βαθμοί του.
Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι το πρώτο σκέλος της δήλωσής – ερώτησής σας, για το αν θα υπάρχει ο χώρος του κρασιού σε σαράντα χρόνια.

Σαν επαγγελματίας, αλλά και καταναλωτής που είμαι, παρατηρώ (και όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε) πως όλο και περισσότερος κόσμος θέλει να μάθει για το χώρο μας, μιας και τους φαίνονται σχεδόν εξωπραγματικές οι δεξιότητες των sommelier, να αντιλαμβάνονται αρώματα και γεύσεις, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος όλη αυτή η φούσκα της “μαγείας” που έχει δημιουργηθεί, να σκάσει και τη θέση της να πάρει κάτι άλλο.
Για παράδειγμα, τα “κρασιά” από διάφορα φρούτα, όπου μπορούν να γίνουν η επιλογή των πολλών για διάφορους λόγους, όπως είναι πράγματι η χαμηλότερη περιεκτικότητά τους σε αλκόολ ή το να νιώθουν “διαφορετικοί” και “ψαγμένοι”. Μπορεί κάλλιστα να παραχθεί κάποιο άλλο αλκοολούχο ποτό, είτε προϊόν ζυμώσεως, είτε απόσταξης και το κρασί να περάσει σε δεύτερη, τρίτη και τέταρτη μοίρα.
Θα μου πεις, ακόμα και σε μία τέτοια συνθήκη, θα σταματήσεις να είσαι sommelier;
Και ναι και όχι είναι η δική μου απάντηση, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Κοίτα πως τα φέρνει η ζωή, σκέφτομαι, αφού είδα ξανά αυτό το άρθρο καθώς βρισκόμουν πάλι στο Oinoscent και ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, ενώ μπροστά μου είχα τον καταλληλότερο άνθρωπο για να συζητήσω αυτό το θέμα. Τον Κώστα Λώνη. Όσοι είναι λάτρεις του κρασιού και πηγαίνουν συχνά στο συγκεκριμένο μαγαζί, ξέρουν πολύ καλά τι εστί αυτό το όνομα.

Αμέσως ρώτησα τη γνώμη του για τις δηλώσεις του κ. Geffroy και του κ. Λαζαράκη, καθώς μου φάνηκε περίεργο ότι δύο γνώστες του κρασιού, ανησυχούν ή έστω ψυχανεμίζονται το ίδιο πράγμα μέσα σ’ άκρες.
Όση ώρα μου έλεγε ο Κώστας την άποψή του, έπιασα τον εαυτό μου να έχει έναν κόμπο στο στομάχι και οριακά να αμφιβάλλει για το μέλλον.
Άρχισα να αγωνιώ για το επάγγελμά μου, να απορώ για το αν έχω κάνει σωστές επιλογές και αν οι ώρες διαβάσματος που έχω αφιερώσει ήταν χαμένος κόπος, λες και το επάγγελμα του sommelier (κοινώς οινοχόου) θα εξαφανιζόταν εν μία νυχτί σαν τον αργαλιό. Ο παραλλογισμός σε όλο του το μεγαλείο, αλλά πλέον μπορώ να αποδόσω αυτόν τον παραλλογισμό σε καθαρό φόβο. Φόβο μήπως πάψει να υπάρχει κάτι που αγαπώ πολύ. Φόβο πως ο κόσμος θα σταματήσει να δίνει σημασία στο νόημα και στην ιστορία που κρύβεται πίσω από κάθε φιάλη κρασιού, αλλά και στον κόπο που απαιτείται για να παραχθεί.

Μόλις επέστρεψα στη πραγματικότητα και ξεκίνησα να τον ακούω, είδα ότι είχε την ίδια άποψη με τον κ. Λαζαράκη, δηλαδή πως ακόμα κι αν είναι μόδα, έτσι όπως θα φύγει, έτσι και θα ξανάρθει με το πέρας του χρόνου.
Όμως πρόσθεσε και κάτι που με βρήκε απόλυτα σύμφωνη και ας πούμε πως ηρέμησε λίγο τη ψυχούλα μου. “Αυτοί που ενδιαφέρονται πραγματικά για το κρασί και τους συναρπάζει, θα του δίνουν πάντα την ίδια σημασία και αξία” και επειδή μ΄αρέσουν οι δραματικοί χαρακτηρισμοί, θα προσθέσω λέγοντας πως όσοι αγαπάνε πηγαία το κρασί για όλα όσα τους προσφέρει, δε θα το προδώσουν ποτέ, ακόμα κι αν ο λέκτορ λαλήσει τρεις φορές.Ίσως και να το παράκανα, αλλά το μόνο που μένει είναι να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα τα επόμενα χρόνια, είτε αρχίσουμε να κάνουμε pairing παϊδάκια με sake, είτε με κάποια μπύρα ή μπίρα με 0% αλκοόλ.
Το σίγουρο είναι πως παίρνω στα σοβαρά τις απόψεις και των τριών κυρίων, σεβόμενη την εμπειρία και τις γνώσεις τους.

Για την ώρα θα σταματήσω να αγχώνομαι και πάω να ετοιμάσω βαλίτσες για το ταξίδι μου στη Σικελία, όπου θα πιώ πολύ και καλό κρασί, όπως ακριβώς το επιτάσει η τωρινή “μόδα”. Αύριο βλέπουμε…