Όταν χτυπάει το τηλέφωνο σου και εμφανίζεται το όνομα του Στέφανου Βαρβερή από τη Deals, είναι καθήκον σου να το σηκώσεις, γιατί πάντα έχει να σου πει κάτι καλό. Έτσι κι έγινε στο τελευταίο του τηλεφώνημα που συνέβη πριν από περίπου δύο εβδομάδες.
Η ερώτηση του ήταν η εξής: “Θέλεις να πας μιά εκδρομή στη Νεμέα και να πιούμε κρασιά απ’ το κτήμα του Μητραβέλα;”
Well, hell yeah, ήταν φυσικά η απάντηση μου και κάπως έτσι κανονίστηκε μία πολύ όμορφη εξόρμηση σε ένα μέρος με υπέροχη ενέργεια, το οποίο δεν απέχει πάνω από 1,5 ώρα από το κέντρο της Αθήνας.
“Αρχηγός” του ταξιδιού, αναμενόμενα, ήταν ο Γιώργος Λούκας, με τον οποίο, αν δε με απατά η μνήμη μου, είχα να καθήσω και να πιώ ένα κρασί συζητώντας διάφορα θέματα από τότε που έκανα τα μαθήματα στη Genius in Gastronomy. Συζητήσεις οι οποίες μου δίνουν πάντα σοβαρή δόση ενέργειας και έμπνευσης για να θέλω να εξελιχθώ σε αυτό που κάνω.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο ΚΕRA NEME Wine Habitat, το πρώτο ξενοδοχείο στη περιοχή της Νεμέα. Ένα απίστευτα άνετο και ντιζαϊνάτο κόσμημα στη καρδιά του χωριού, με υπέροχους υπαλλήλους που μας φρόντισαν και με το παραπάνω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαριά για τη περιποίηση και το χαμόγελό της!
Ο πρώτος άνθρωπος που μας χαιρέτησε ήταν φυσικά ο κ. Κώστας Μητραβέλας και ο οινολόγος του ο κ. Δημήτρης Ακριβός.
Αμέσως περάσαμε στο δωμάτιο της γευσιγνωσίας στον κάτω όροφο, το οποίο ήταν ιδανικά φτιαγμένο σα κελάρι για να διατηρεί κρασιά, αλλά και για να φιλοξενεί τέτοια event.
Ξεκινήσαμε λοιπόν το πρώτο μέρος του tasting με μία κάθετη στην ετικέτα Κτήμα, από τις χρονιές του 2018, 2019 και 2020.
Του 2018 ήταν ίσως το αγαπημένο μου, μιάς και ήταν απόλυτα ισορροπημένο. Έντονο μαύρο φρούτο, μαύρο τσάι, αρώματα λουλουδιών, όπως αρμπαρόριζα, αλλά και πιο γήινα, με βελούδινες – ζουμερές τανίνες.
Του 2019 ήταν μια έκπληξη, γιατί στη μύτη μου έβγαλε έναν ζωικό χαρακτήρα, λες και είχα μπροστά μου Pinot Noir από το Chinon του Λίγηρα. Ήταν μαγικό, όμως στο στόμα είχε πολύ ρωμαλαίες τανίνες, άρα θα ήθελα να περάσουν μερικά χρόνια για να το γευτώ ξανά, σε μιά προσπάθεια να μαλακώσουν.
Του 2020 το βρήκα αρκετά ντροπαλό και κλειστό. Ήταν πιο άγουρο, με έντονα φυτικές και βαλσαμικές νότες στο τελείωμα, αλλά και αρώματα άγριων βρασμένων χόρτων που τόνιζαν περισσότερο αυτή τη φυτικότητα, ενώ στο φρούτο του καταλάβαινες μικρά κόκκινα άγρια κεράσια. Κι αυτό θέλει να περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να εκτιμηθεί πλήρως.
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα για να πάρουμε καμιά ανάσα και να φάμε ένα μικρό γεύμα στον υπέροχο κήπο στη πίσω μεριά του ξενοδοχείου, γυρίσαμε στο tasting room για το big party…!
Μας περίμενε άλλη μία κάθετη γευσιγνωσία στη σειρά Old Vines από τη χρονιά του 2011 έως και τη χρονιά του 2016. Και κάπου εκεί εξεράγει το κεφάλι και ο ουρανίσκος μου.
Στου 2011 μπορούσες να διακρίνεις εύκολα τις κεραμιδί ανταύγες, τα οξυδωτικά και τεταρτογενή αρώματα, μαζί με νότες cassis, κυνηγιού και μια απίστευτα ισοροπημένη με διάρκεια επίγευση. Το κρασί έχει ακόμα αρκετή ζωή μπροστά του, περισσότερη απ’ όση μπορεί να φανταστεί κανείς.
Του 2012 με χτύπησε κατευθείαν στη καρδιά… Διαστημική πολυπλοκότητα αρωμάτων στη μύτη, από δαμάσκηνα, κομπόστα κόκκινων μήλων, θυμάρι, μανιτάρια, forest floor, μέντα και πρόπολη. Απόλυτα δομημένο, με στρογγυλές τανίνες και μακρά επίγευση. Αν βρεθεί στο δρόμο σας, μη το αγνοήσετε.
Η φιάλη του 2013 ήταν ένα ντροπαλό παιδί που δεν ήθελε καθόλου να παίξει μαζί μας δυστυχώς. Μπορούσες να διακρίνεις αμιδρά το δαμάσκηνο, τον χουρμά, νότες από γυαλιστικό επίπλων, αλλά τίποτα από φρούτο. Το αλκοόλ αρκετά έντονο, το ίδιο με το βαλσάμικο. Θα ήθελα να το δω σε δύο χρόνια πάλι, μήπως και έχει αλλάξει γνώμη και θέλει να μας δείξει τα “μυστικά” του.
Του 2014 ήταν το εντελώς αντίθετο. Από την πρώτη επαφή σου έριξε ένα χαστούκι αρωμάτων από κόκκινα και μαύρα φρούτα, cassis, ευκάλυπτο, γλυκά μπαχαρικά, κανέλλα, ελιά και βρεγμένα φύλλα δάσους. Πανέτοιμο για καταναλωθεί τώρα, με τις τανίνες του να είναι απίστευτα ζουμερές. Άλλη μία χρονιά που πρέπει όπως και δήποτε να δοκιμάσετε…
Για το κρασί του 2015, έγραψα τις περισσότερες σημειώσεις, μιάς και δε σου άφηνε περιθώριο να μη του δώσεις σημασία. Ήταν τόσο γεμάτο και πολύπλοκο που δε το χόρταινες. Όπως είπε και ο κ. Λούκας, ήθελες να το κόψεις με μαχαίρι και να το φας! Γεμάτο σώμα, με αρώματα μαύρης σοκολάτας, μαύρων μούρων, cigar box, κέδρου, μαγειρεμένα κόκκινα φρούτα, ελιά και του υψηλότερους αλκοολικούς βαθμούς που συναντήσαμε, στους 15% abv. Μπορείς πολύ εύκολα να παρακάμψεις το γλυκό και να τελειώσεις το γεύμα σου με αυτό το κρασί. Οι τανίνες ξεδιπλώνονται όλο και περισσότερο όσο περνάει η ώρα.
Τέλος, η ετικέτα του 2016 ήταν μία χαρακτηριστική Νεμέα, που έδειχνε τι μπορεί να κάνει το Αγιωργίτικο σαν ποικιλία. Έντονο κόκκινο χρώμα, σαν άρωμα βλέπαμε κόκκινα φρούτα βουτηγμένα στο αλκοόλ, φύλλα από πράσινη πιπεριά, Crème de fraise και τις τανίνες αρκετά ακατέργαστες ακόμα. Νεαρό πολύ, όμως πολύ promising.
Άλλωστε έχω δηλώσει πολλές φορές την άποψη μου για τη συγκεκριμένη ποικιλία. Προτιμώ και ευχαριστιέμαι καλύτερα χρονιές που έχουν “ψηθεί” λίγο στο πέρας των ετών, μιάς και τα πολύ φρέσκα, όπως χρονιές του ’22, ’21 κλπ, τις βρίσκω πολύ “πράσινες” για τα γούστα μου. Σε αυτό το ταξίδι έμαθα όμως και το γιατί, όταν επισκεφτήκαμε ένα από τα κτήματα του κ. Μητραβέλα και δοκίμασα μία από τις ρώγες των σταφυλιών που είχαν μείνει πάνω στα κλήματα, επειδή άργησαν να ωριμάσουν για τη συγκομιδή. Τα κουκούτσια μέσα ήταν ακόμα πολύ πράσινα! Δεν είχαν το θεμιτό καφέ χρώμα για να δώσουν ένα πιο δομημένο αποτέλεσμα τανινών, οπότε κατά τη σύνθλιψή τους δίνουν μία νότα πίκρας. Για αυτό ευθύνονται οι καιρικές συνθήκες δυστυχώς, ανά χρονιά.
Όμως θα προσθέσω κάτι που είπε πάλι ο κ. Λούκας και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, πως “κανένα από τα κρασιά δεν είχε σημάδια κούρασης, ούτε καν του 2011”. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τη ποιότητα της δουλειάς που έχει γίνει.
Από την άλλη, οι αγαπημένες χρονιές του κ. Μητραβέλα είναι του 2012 και του 2016, ενώ βρίσκει του 2015 ιδιαίτερη λόγω των τανινών και της συμπύκνωσης και θυμάται του 2018 ως τη πιο δύσκολη μέχρι στιγμής από τεχνικής άποψης.
Η ημέρα έκλεισε στο μαγικό εστιατόριο του Γιώργου Σοφού, με την υπέροχη Ειρήνη να μαγειρεύει εκπληκτικά πιάτα για εμάς, δίχως σταματημό. Το εστιατόριο Sofos θα πάει τη Νεμέα σε ένα άλλο επίπεδο γαστρονομίας. Εάν το είχα λίγο πιο κοντά, κάθε εβδομάδα εκεί θα ήμουνα!
Σας ευχαριστώ όλους έναν προς έναν για αυτή την εμπειρία!
Εις το επανιδέιν!
