Πώς γίνεται μία φωτογραφία να έχει ήχο και γεύση;
Ποιοι νευρώνες στον εγκέφαλό μου παίζουν στις δύο το πρωί με τις αναμνήσεις μου και δε με αφήνουν να κοιμηθώ;
Ίσως εγώ το πυροδότησα άθελά μου, μιάς και χάζευα τις φωτογραφίες και τα βίντεο απ’ τη Σεβίλλη, σε μια προσπάθεια να με νυστάξει το φως του κινητού. Μαζί με τις αναμνήσεις, ξύπνησαν και τα δάχτυλά μου. Δε γαμιέται, ας γράψω…
Επιτρέπεται να βρίζω εδώ; Δε ξέρω, αλλά υποθέτω πως θα το μάθω κάποτε. Για την ώρα, συγγνώμη μπαμπά.
Θυμάμαι… Θυμάμαι κεράσι, φράουλα, πορτοκάλι, λίγο κανέλα και μία δόση λεμονιού προς το τέλος. Θυμάμαι τη φωνή της Κάρμεν, ίσως και το άρωμά της, αλλά μόλις ένιωσα να με χτυπάει λίγο το αεράκι που έφερε μαζί του το κανάλι του Alfonso του 13ου . Πολλοί πιστεύουν πως είναι παρακλάδι του Guadalquivir, αλλά φτιάχτηκε τον 20ο αιώνα για να αποφευχθεί η πλημμύρα.
Λοιπόν, στοπ! Πρέπει να βάλω ένα φρένο και να τα πάρω απ’ την αρχή.
Στη Σεβίλλη θα έμενα μόνο για δύο βράδια. Θεώρησα πως ήταν αρκετό για μια πρώτη γνωριμία, εξ’ άλλου είχα ακούσει απο πολλούς πως είναι σχετικά μικρή και τα σημαντικά της σημεία θα ήταν πολύ εύκολο να τα δω. Αρχικά να επισημάνω πως τελικά ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται διαφορετικά το τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Φτάνοντας εκεί, μου έστειλε μήνυμα η φίλη μου η Νεφέλη, για να μου πει πως εάν χρειαστώ βοήθεια μένει ένας γνωστός της στη πόλη, ο οποίος είναι Έλληνας, αλλά τα τελευταία 26 χρόνια ζει εκεί.
Αμέσως ζήτησα να μου στείλει τα στοιχεία του, για να κάνω μερικές ερωτήσεις, έτσι απλά για να δω τα «σημαντικά» σημεία.
Έτσι, γνώρισα τον Νίκο. Ο Νίκος, δεν απάντησε στις ερωτήσεις μου μέσω μηνυμάτων, αντ’ αυτού μου έδωσε ραντεβού στη Plaza Nueva. Η Νεφέλη τον έπεισε πως πρέπει να είναι σωστός οικοδεσπότης και να με μυήσει στη σωστή παραδοσιακή σεβιλιάνικη κουλτούρα και να μη μου πει απλώς που να φάω τα καλύτερα churros.
Έτσι κι έγινε. Αφού περπατήσαμε για ώρες, εξηγώντας μου την ιστορία κάθε πλατείας και αγάλματος, μου έκανε την ερώτηση matt.
“Σου αρέσει το φλαμένκο;”
Άκου ερώτηση… Είχα πάρει ήδη μια γερή δόση από το Jerez και ανυπομονούσα να το ξαναζήσω. Όταν το είπα αυτό, εκείνος χαμογέλασε και με διαβεβαίωσε πως δεν έχω δει αληθινό φλαμένκο.
Η Σεβίλλη χωρίζεται σε δύο περιοχές. Η πρώτη, είναι η περιοχή που βγαίνουν οι τουρίστες και η δεύτερη είναι η καλύτερη, εκεί δηλαδή που χορεύουν, πίνουν και φλερτάρουν ασταμάτητα οι ντόπιοι. Η Τριάνα!
Για να φτάσεις στη Τριάνα, απλώς διασχίζεις μία απ’ τις πολλές γέφυρες που έχει το κανάλι του Alfonso.
Ο Νίκος μιλούσε ακατάπαυστα, εξηγώντας κάθε ιστορικό σημείο που περνούσαμε, όμως διασχίζοντας αυτή τη γέφυρα ξαφνικά σταμάτησα να ακούω, σα να έφυγε ξαφνικά από δίπλα μου, μένοντας μόνη μου με τα φώτα της πόλης που έκαναν αντανάκλαση στα νερά του ποταμού.
Στην αρχή πήγαμε σε ένα μαγαζί που ήταν κλειστό, λέγοντάς μου πως συνήθως εδώ έρχεται και παρακολουθεί τις παραστάσεις φλαμένκο. Εκεί που αποφασίσαμε να φύγουμε, είδε τον κιθαρίστα της μπάντας και έτρεξε να του μιλήσει. Εκείνος του υπέδειξε ένα άλλο μαγαζί, το οποίο είχε πολύ κόσμο απ’ έξω. Μπήκαμε μέσα και βρήκαμε μια γωνία στο μπαρ. Όλοι μας χαιρετούσαν, λες και μας ήξεραν, αλλά μου εξήγησαν οτι εδώ οι άνθρωποι δεν είναι δήθεν. Άμα διασταυρωθεί το βλεμμα σου μαζί τους, θα σου χαμογελάσουν και θα σε ρωτήσουν τι κάνεις ή άμα θέλουν να σε γνωρίσουν, απλώς θα συστηθούν. Πόσο αληθινό και πόσο ανθρώπινο;!
Με ρώτησαν τι θέλω να πιώ, αλλά δεν ήξερα και δε με ένοιαζε για άλλη μια φορά. Θα μου πείτε, είναι δυνατόν να δουλεύω πάνω στο αλκοόλ και να μη με νοιάζει τι θα πιώ; Η απάντηση είναι, ναι και θα σας δώσω μια συμβουλή. Όταν πηγαίνετε σε μιά ξένη χώρα, πάρτε μια βαθιά ανάσα και χαλαρώστε. Σταματήστε να ψάχνετε. Και ως δια μαγείας, η καλύτερη θέα θα εμφανιστεί μπροστά σας, το καλύτερο φαγητό θα το φάτε από ένα λάθος του σερβιτόρου και το καλύτερο ποτό θα το πιείτε αν απλά πεις στον μπάρμαν “Βάλε μου ό,τι πίνεις κι εσύ”.
Έφτασε, λοιπόν στα χέρια μου ένα χαμηλό ποτήρι, με αρκετό πάγο και το ποτό που είχε μέσα είχε κόκκινο χρώμα. Ήπια μια γουλιά και μάλλον είπα κάπως δυνατά τη λέξη “Σανγκρία” αφού γύρισαν δυό τρία άτομα και με κοίταξαν. Σχεδόν κόκκινος ο Νίκος από τη ντροπή και το γέλιο μου είπε πως αυτό δεν είναι σανγκρία, αλλά λέγεται Tinto de Verano, «το κόκκινο του καλοκαιριού» σε ελεύθερη μετάφραση.
Μα τι διαφορά έχει, σκέφτηκα και ταυτόχρονα ένιωσα πιο τουρίστρια από ποτέ.
Το Tinto de Verano είναι το δικό τους καλοκαιρινό κοκτέιλ, το οποίο αποτελείται από ένα μέρος κόκκινο κρασί, ένα μέρος από κάποιο αναψυκτικό που έχει λεμόνι μέσα (συνήθως γκαζόζα), φλούδες ή ολόκληρες φέτες εσπεριδοειδών και προαιρετικά λίγο vermouth, έτσι για να “κλωτσάει” λίγο. Καμιά φορά, προσθέτουν και λίγο ρούμι.
Μακάρι να το ήξερα νωρίτερα για να το ζητήσω έτσι.
Για κρασί, μια ισπανική Garnacha (Grenache)κάνει εξαιρετικά τη δουλειά της ή έστω ένα Pinot Noir. Από αυτές τις ποικιλίες καταλαβαίνουμε πως χρειαζόμαστε ένα κρασί βάσης με έντονο κόκκινο φρούτο και μαλακές ταννίνες.
Εγώ θα προσθέσω στη λίστα και το Gamay από το Beaujolais της Γαλλίας, το οποίο φημίζεται για το ζουμερό του φρούτο και μόλις βρω ευκαιρία, θα κάνω ένα πείραμα σύγκρισης.
Στη περίπτωση που δεν έχουμε αναψυκτικό με λεμόνι, μία Sprite θα κάνει τη δουλειά της.
Φίλοι bartenders, μη τραβάτε τα μαλλιά σας, σας παρακαλώ. Ξέρω… Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα, αλλά εφόσον αυτή είναι μία από τις αυθεντικές συνταγές, οφείλω να την παραθέσω ως έχει.
Με ενημέρωσαν πως το αυθεντικό Tinto de Verano, πρέπει να μοιάζει με ένα ελαφρώς αλκοολικό Fruit Punch, όμως μη σε ξεγελάει αυτό, γιατί μόλις σηκωθείς από τη καρέκλα έπειτα από μερικά ποτηράκια, θα καταλάβεις πως δεν είναι και τόσο αθώο.
Το αρχικό του όνομα ήταν “Un Vargas”, μιάς και εμπνευστής ήταν ο Federico Vargas, όταν ανέμειξε κόκκινο κρασί με σόδα για να δροσίσει τα αφεντικά του στις αρχές του 20ου αιώνα, στη Κόρδοβα της Ισπανίας.
Η γεύση του γλυκιά, με τη φρεσκάδα των εσπεριδοειδών να σε χτυπάει πρώτα στη μύτη και μετά στο στόμα και με τις ταννίνες του κόκκινου κρασιού να το κάνουν πιο πολύπλοκο.
Για να σας λύσω την απορία, η σανγκρία έχει καταγωγή από την Ισπανία και τη Πορτογαλία, όμως οι Ισπανοί δε τη καταναλώνουν τόσο συχνά, εκτός κι αν μιλάμε για κάποια μάζωξη σε κάποιο σπίτι, για να τη φτιάξουν λίγο περισσότερο αλκοολική. Επίσης, έχει φρούτα και γλυκά μπαχαρικά μέσα, όπου στο Tinto de Verano δε τα συναντάμε.
Επομένως, στο επόμενο ταξίδι σας στην Ισπανία να ζητήσετε ένα ποτήρι Tinto de Verano και όχι σανγκρία, αλλιώς θα καταλάβουν αμέσως ότι είστε τουρίστες. Μη τη πατήσετε όπως εγώ.
Όσο για το τι έγινε το υπόλοιπο βράδυ και για το ποια είναι αυτή η Κάρμεν που ανέφερα στην αρχή, επιτρέψτε μου να πάρω λίγο χρόνο για να μαζέψω αυτά τα συναισθήματα που τρέχουν ανεξέλεγκτα και θα επανέλθω στις ίδιες σελίδες που σας αφήνω.
Μέχρι τότε, πάρτε τα υλικά και πιείτε ένα Tinto de Verano.
Θα με θυμηθείτε!