Τελικά οι μέρες κυλάνε πιο γρήγορα απ’ όσο αντιλαμβάνομαι και θα ήθελα. Βλέπω πως η τελευταία φορά που έγραψα ήταν κάπου το Νοέμβριο και δε κατάλαβα καν πως βρεθήκαμε μια ανάσα πριν από το τέλος του 2022.
Καταραμένη εστίαση! Όσοι δουλεύουν σε αυτή, πιστεύω πως μπορούν να με καταλάβουν. Μπορούν να καταλάβουν τη κούραση που σε κατακλύζει αυτές τις μέρες, το χρόνο που δεν έχεις, όχι μόνο για βόλτες, φίλους και οικογένεια, αλλά έστω για μερικά λεπτά ύπνου παραπάνω. Προετοιμασίες επί προετοιμασιών ένα μήνα τώρα (κυρίως ψυχολογική), για να βγουν αυτές οι δύο εβδομάδες.
Κατάφερα να βρω λίγο χρόνο για να κάνω μία μίνι ενδοσκόπηση, η οποία κρίθηκε απαραίτητη λίγο πριν χαιρετίσουμε το καλό για κάποιους και κακό για κάποιους άλλους, 2022. Φαντάζομαι αδιάφορο, δε φάνηκε σε κανέναν…
Λένε, πως για να πεις πως ένας χρόνος ήταν καλός, θα πρέπει να έχεις κάνει περισσότερα πράγματα σε σύγκριση με τη χρονιά που έχει ήδη φύγει. Δηλαδή, τι έκανα το 2021 και πως το εξέλιξα μέσα στο 2022.
Λοιπόν, ας ανοίξουμε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί κι ας αρχίσουμε…
Θα ξεκινήσω από όλα τα μέρη που ταξίδεψα. Δυστυχώς για μένα, όχι πάντα με φυσικό τρόπο, αλλά με τις αισθήσεις μου μέσα από τις ατελείωτες γευσιγνωσίες που έκανα και μέσω πολλών βιβλίων και χαρτών.
Επισκέφτηκα το οινοποιείο Gustave Lorentz στην Αλσατία, του οποίου η ιστορία μετράει περίπου 2.000 χρόνια πίσω και δοκίμασα τα καλύτερα Riesling από τις χρονιές του 1988, 1995 (ίδια ηλικία είχαμε δηλαδή), 2000 και 2005. Σειρά είχε το πασίγνωστο όνομα Zind Humbrecht, επίσης στην Αλσατία, αυτή τη φορά όμως σε τέσσερα διαφορετικά αμπελοτόπια και είδα τις ποικίλες εκφράσεις της σοδειάς του 2016.
“Λίγο” πιο πέρα, στο Cote de Bruilly του Beaujolais, μας περίμεναν μερικά ζουμερά ερυθρά κρασιά, με αρώματα κόκκινων φρούτων και τσιχλόφουσκας, όπου μόνο το Gamay σαν ποικιλία ξέρει να δίνει και μου τα προσέφερε απλόχερα το Chateau Thivin.
Δε γινόταν να παραλείψω τον αγαπημένο Ροδανό κι έτσι πετάχτηκα μια στιγμή μέχρι το Condrieu, για να κατανοήσω το πως μια τόσο φινετσάτη ποικιλία όπως είναι το Viogner, μπορεί να παλαιώσει εξαιρετικά στο πέρας των χρόνων (και συγκεκριμένα πολλών χρόνων!), διατηρώντας τη χαρακτηριστική οξύτητά της και το λουλουδένιο χαρακτήρα της.
Κάπου εδώ με κούρασε το κρασί και είπα να πετάξω μέχρι το Μεξικό για να πιώ διάφορες ποικιλίες αγαύης, ξέρετε, αυτό το φυτό που μοιάζει με το θρόνο απ’ το Game of Thrones.
Να διευκρινίσω πως η αγαπημένη τεκίλα φτιάχνεται από ένα και μόνο φυτό, το οποίο λέγεται Agave Tequilana Weber ή αλλιώς Μπλε Αγαύη, εξ’ αιτίας του “κεριού” που έχει στα φύλλα της και της δίνει αυτό το υπέροχο χρώμα όταν πέφτει το φως του ήλιου πάνω της. Δοκίμασα λοιπόν, χαμένη στην Oaxaca, πολύπλοκες και ιδιαίτερες τεκίλες σε copitas, τα μικρά αυτά πύλινα σφηνοπότηρα των Μεξικανών και χόρεψα μαζί με τους Mariachi.
Συνέχισα με άλλο ένα αγαπημένο απόσταγμα αγαύης, το υπέροχο και πολύπλοκο Mezcal. Για το Mezcal, χρησιμοποιούνται άλλα είδη αγαύης και όχι η Tequilana. Κάνοντας πολλές γευσιγνωσίες, έμαθα πως παίζει μεγάλο ρόλο το σημείο του ποτηριού που θα μυρίσεις. Φαντάσου δηλαδή πως είναι ένα στεφάνι και το χωρίζεις σε τρία επίπεδα. Το πρώτο είναι το κάτω μέρος του στομίου, από εκεί που πίνουμε όλοι μας δηλαδή, μετά η μέση του ποτηριού και τέλος το πάνω σημείο. Το κάθε ένα από αυτά όταν το μυρίσεις, εάν έχεις εξοικειωθεί, μπορεί να σου μαρτυρήσει, ποιό φυτό είναι, από που είναι και τι έδαφος έχει η περιοχή που μεγάλωσε. Είναι τρελό, το ξέρω, αλλά ισχύει!
Και αφού ήμουν εκεί γύρω, θα ήταν ιεροσυλία να μη πάω μέχρι τη Καραϊβική και την εξωτική Μαρτινίκα για να πιώ τα καλύτερα (ναι Θεέ μου, θα το φωνάζω μια ζωή) Agricole ρούμια που μπορεί να γευτεί κάποιος. Τώρα θα μου πεις, τι πάει να πει Agricole ρούμι; Λοιπόν, είναι τα αγροτικά ρούμια που παράγονται από τον χυμό του ζαχαροκάλαμου και δεν είναι προϊόντα απόσταξης από μελάσα όπως τα υπόλοιπα. Η μελάσα είναι το αποτέλεσμα της ζύμωσης του χυμού, που καταλήγει να είναι πολύ γλυκό και πηχτό.
Δηλαδή, όταν θα πας στο μπαρ της γειτονιάς και ζητήσεις ρούμι με ΚΟΑΚΟΛΑ, να ξέρεις ότι κατά πάσα πιθανότητα θα σου βάλει Havana τριάρι και θα πεις κι ευχαριστώ. Αυτό να ξέρεις ότι είναι ρούμι που έχει αποσταχθεί από μελάσα.
Ενώ όταν θα πάω εγώ, θα ζητήσω ένα Saint James ή ένα Clement (αποστακτήρια στη Μαρτινίκα) σκέτο και ζεστό, θα είναι καθαρό απόσταγμα ζαχαροκάλαμου και το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα είμαι μεθυσμένη από το δεύτερο ποτήρι και προς θεού, επ’ ουδενί δε μπαίνει κοακόλα εκεί.
Κάπως έτσι καταλαβαίνει και ο φίλος “πάρμαν” ότι ξέρεις να πίνεις και θα κεράσει μια γύρα ακόμη. Συγγνώμη αν κάπου χάθηκες στη μετάφραση, αλλά ορκίζομαι να αφιερώσω ένα κείμενο για να εξηγήσω αυτό το εξαιρετικό απόσταγμα που λέγεται αγροτικό ρούμι σε άλλο κεφάλαιο.
Αφού μάζεψα τον ήλιο της καραϊβικής, έκλεισα εισιτήριο για να πάω σε ένα μέρος που βγάζει μερικά απ’ τα καλύτερα κρασιά για εμένα. Όντας παιδί του νέου οινικού κόσμου, η Αφρική και τα κρασιά της είναι βαθιά χαραγμένα μέσα μου. Το οινοποιείο Mullineux και το Sadie είναι απ’ τα αγαπημένα μου στη Swartland region, 60 χιλιόμετρα βόρεια του Cape Town και αξίζουν μια ευκαιρία ή και δύο, εάν βρεθούν στα διάβα σου.
Φυσικά, η Νέα Ζηλανδία δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα μου με το τροπικό της φρούτο και την ισορροπημένη οξύτητα, έχοντας ως κλασσικό παράδειγμα το οινοποιείο Kumeu, στο Auckland. Chardonnay ή Sauvignon Blanc, δεν έχει καμία σημασία. Φέρτε τα όλα στο τραπέζι.
Ούτε η Αυστραλία με τα λατρεμένα κρασιά της Barossa Valley θα ήταν δυνατόν να παραλειφθούν. Συγκεκριμένα το οινοποιείο Torbreck δε πρέπει να λείπει από καμία λίστα κατά τη γνώμη μου.
Επίσης, το ήξερες ότι βγάζει και η Τασμανία υπέροχα κρασιά;
Ε λοιπόν, πήγα και τα δοκίμασα κι αυτά! Το Chardonnay και το Pinot Noir φτιάχνουν αξιοζήλευτα ήσυχα και αφρώδη σε εκείνο το απόμερο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού.
Μεγάλη κούραση αυτά τα αεροπλάνα, ειδικά αν έχεις πιεί και κάνα ποτηράκι παραπάνω… Έτσι έκανα μια τελευταία στάση στην Ισπανία πριν να γυρίσω στην Ελλάδα και τα περισσότερα σας τα έχω διηγηθεί για αυτό το αξέχαστο ταξίδι που επέλεξα να κάνω μόνη μου και μου έδωσε τόσα μαθήματα και χρώματα στη ψυχή.
Οι γεύσεις που μου έμειναν χαραγμένες; Ξηρό Sherry, με ψητές αγκινάρες και λίγο chorrizo στο πλάι. Με έπιασε μια νοσταλγία και μια πείνα τώρα.
Γυρνώντας πίσω, διάβασα και πέτυχα σε δύο εξετάσεις για το κρασί, όπου στη μία όχι με τη πρώτη, αλλά με τη δεύτερη φορά, πράγμα που αποτέλεσε και το μεγαλύτερο μάθημα για αυτή τη χρονιά.
Να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο, να μην υπερεκτιμάω τις δυνάμεις μου και μόνο με σκληρή δουλειά επιτυγχάνονται τα πράγματα. Η νίκη έχει άλλη γεύση μετά, που καμία γευσιγνωσία δε μπορεί να σου προσφέρει.
Σε όλα αυτά τα αεροπορικά μίλια είχα πολλούς ανθρώπους ως συνεπιβάτες. Με κάποιους ξεκινήσαμε μαζί, κάποιοι ήρθαν στη πορεία και άλλοι μας περίμεναν σε κάθε στάση για να μας υποδεχτούν και να μας μάθουν κάτι καινούργιο.
Σε όλους θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, εντός και εκτός επαγγέλματος, για όλα όσα μου έδωσαν.
Ειρωνεία, αλλά τα λόγια είναι περιττά σε τέτοιες περιπτώσεις. Την ευγνωμοσύνη τη δείχνεις. Δε τη λες.
Επομένως, μπορώ να πω πως ήταν μια όμορφη και γεμάτη χρονιά που την αγάπησα και με αγάπησε, που τη μίσησα και με μίσησε, που την ανέχτηκα και με ανέχτηκε και τέλος την εκτίμησα και με εκτίμησε κι εκείνη πίσω.
Για το 2023 θα ευχηθώ να έχουμε όλοι το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι η υγεία, μετά αγάπη, για να ομορφύνει λίγο αυτός ο κόσμος και τέλος να αγοράζουμε όσα πιο πολλά εισιτήρια μπορούμε κυριολεκτικά και μεταφορικά, για να ανοίγει η καρδιά και το μυαλό μας.