Ο λαός βγήκε για άλλη μιά φορά σοφός, καθώς είναι αλήθεια πως τα καλά δε ξέρεις ποτέ πότε θα έρθουν να σε βρουν.
Και ως δια μαγείας, έτσι μία Τρίτη, μου δόθηκε η ευκαιρία να ανοίξω όχι μία, αλλά δύο φιάλες από το πασίγνωστο και τεραστίου βελινεκούς οινοποιείο Château Mouton Rothschild, της χρονιάς του 2010.
Όχι, δεν ήταν για μένα, ούτε χρεώθηκαν στον δικό μου λογαριασμό, αλλά ας είναι καλά εκείνος ο πελάτης που με εμπιστεύτηκε και δέχτηκε να δοκιμάσει αυτό το κόσμημα, όπως αποδείχθηκε, του Bordeaux.
Εγώ από την άλλη, το γεύστηκα μόνο στην αρχή για να πιστοποιήσω την υγεία του κρασιού.
Άλλωστε, εμείς που σομελιέ, δεν είμαστε παρά μόνο κάποιοι μικροί στιγμιαίοι κλέφτες των απολαύσεων των άλλων.
Κάθε φορά που περνούσα μπροστά από το κελάρι μας, το μάτι μου έπεφτε πάνω σε αυτή την ετικέτα και αναρωτιόμουν αν θα μου δινόταν ποτέ η ευκαιρία να δοκιμάσω αυτό το blend από 94% Cabernet Sauvignon και 6% Merlot.
Και να που ήρθε η ώρα να χαράξω το κόκκινο αυτό καψύλιο.
Ο φελλός ήταν υγιέστατος, βγάζοντας αρώματα ελιάς και ξύλου. Από τη πρώτη γουλιά φαινόταν πως θα έπαιρνε αρκετή ώρα για να «ανοίξει» και να απελευθερώσει πλήρως τα αρώματά του, γι’ αυτό η μετάγγιση σε καράφα κρίθηκε απαραίτητη και τα ποτήρια του Cabernet ολίγοντι ανεπαρκή για την ώρα.
Από το σκούρο, σχεδόν opaque ρουμπινί χρώμα του με τις κεραμυδί ανταύγες, καταλάβαινες πως ήταν ένα κρασί που έχει κάνει μερικά χιλιόμετρα στο πέρας του χρόνου.
Στη μύτη, τα μαύρα φρούτα του δάσους και το crème de cassis ήταν τα κυρίαρχα αρώματα, ενώ τα γήινα χαρακτηριστικά, όπως ήταν τα βρεγμένα φύλλα του δάσους, το ξύλο ελιάς και ο γραφίτης, έκαναν την εμφάνισή τους λίγο αργότερα.
Το στόμα πλυθωρικό και πολύπλοκο. Γεμάτο σώμα, με γευστικά χαρακτηριστικά παρόμοια με της μύτης, με τη διαφορά πως οι γήινες γεύσεις ήταν ακόμα πιο έντονες και πολλές. Δέρμα ζώου, φύλλα καπνού, μαύρη τρούφα και βρεγμένες πέτρες, σε πήγαιναν μία βόλτα στο πλησιέστερο δάσος. Η οξύτητα σε απόλυτη ισορροπία με τα παραπάνω, ενώ οι τανίνες ήταν βελούδινες και δεν ενοχλούσαν περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα.
Το 2010 ήταν μία ξηρή και αρκετά ψυχρή χρονιά, αλλά με αρκετή ποσότητα ηλιοφάνειας για να ωριμάσουν τα σάκχαρα του σταφυλλιού. Το αποτέλεσμα ήταν πως το φρούτο είχε ωραία συμπύκνωση, έντονο χρώμα με ιδανική οξύτητα.
Αν βρεθεί στο διάβα σας το συγκεκριμένο κρασί, θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ιδιαίτερα περίεργη ή συναισθηματική ιστορία δεν έχω να σας διηγηθώ, όμως κακά τα ψέματα, ένα τέτοιο κρασί δε σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να το δοκιμάσεις, γι’ αυτό και την άρπαξα! Τυχεροί και όσοι το δοκίμασαν μαζί μου.
Άραγε ποιά η γνώμη σας για τα Bordeaux blend;
Αν μπορείτε ψάξτε το, βρείτε το και δοκιμάστε το. Ή μάλλον, μη ψάξετε και πολύ, έχω άλλες δύο φιάλες…
Μολών λαβέ!