Ερωτική επιστολή #1
Τρία ολόκληρα χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή. Είχα ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα, λες και δεν είχα άλλους τρόπους να νιώθω ενθουσιασμό ή ικανοποίηση ή ακόμα χειρότερα, ικανή πως μπορώ να καταφέρω κάτι. Η αλήθεια είναι πως μόνο τότε μπορώ να νιώσω, να αισθανθώ, να εμπνευστώ, να ερωτευτώ και να χαμογελάσω μέχρι που τα χείλη μου να είναι στο όριο να σκιστούν.
Θα αναρωτιέσαι τι μου προκαλεί τόσο κοινά, μα και τόσο μεγάλα συναισθήματα.
Τα ταξίδια! Αυτά τα ταξίδια που άλλους τους γεμίζουν, άλλους τους κουράζουν και τους ταλαιπωρούν και σε άλλους που φαίνονται αδιάφορα.
Αυτή η τελευταία φράση μου δημιούργησε ένα μειδίαμα στα χείλη, σχεδόν ειρωνικό…
Μα, σε ποιόν δεν αρέσουν τα ταξίδια;! Ποιος δε θέλει να ακούει μια ξένη γλώσσα, να μυρίζει και να γεύεται ένα διαφορετικό φαγητό ή να ακούει μιά απίστευτη ιστορία που θα τον συγκινήσει;
Ό,τι κι αν προκύψει απ’ τα δύο, πάντα αισθάνομαι το ίδιο πράγμα. Τύχη! Αισθάνομαι τύχη!
Τύχη που μπορώ και περπατάω, που μπορώ να πληρώσω ένα εισιτήριο και να φύγω, που είμαι αρκετά τρελή να το κάνω μόνη μου, που όσα ταξίδια κι αν κάνω ερωτεύομαι ξανά και ξανά τους διαδρόμους των αεροπλάνων κάθε φορά που τους περπατάω.
Μα πάνω απ’ όλα, ερωτεύομαι τους ανθρώπους που συναντάω και μου λένε ιστορίες και με αγκαλιάζουν με τις λέξεις τους.
Κάποιες λέξεις δε τις καταλαβαίνω, ειδικά άμα πάω σε κάποια χώρα που δε ξέρω τη γλώσσα, μα και πάλι, οι κινήσεις των χεριών, η χροιά της φωνής, το βλέμμα και ένα ποτήρι με κάποιο κρασί ή απόσταγμα, λένε τα πιο κατανοητά και θαυμάσια πράγματα για μένα. Έτσι πήρα την απόφαση, μετά από τόσο καιρό που αυτή η καταραμένη συνθήκη με κράτησε μακριά από κάτι που αγαπώ, να κλείσω ένα εισιτήριο (με επιστροφή δυστυχώς) για Ισπανία.
Για όσους δε με ξέρουν, πρέπει να μάθετε πώς έχω ένα τόσο δα μικρό κολληματάκι με αυτή τη χώρα, όπως και με κάποιες άλλες ισπανόφωνες. Μιλάω και εγώ ισπανικά (όσο μπορώ), πέρασα και στο τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, αλλά δεν έχω πάρει πτυχίο και πολύ πιθανόν, ούτε πρόκειται (συγγνώμη μαμά).
Χορεύω ισπανόφωνα τραγούδια, μαγειρεύω τα φαγητά τους και γενικά το έχω πάρει απόφαση πως έχω ζήσει κάποια προηγούμενη ζωή προς τα εκεί.
Δεν είχα πάει ποτέ όμως. Φοβόμουν. Φοβόμουν πως αν πήγαινα θα με τραβούσε η ενέργεια τους και θα έμενα εκεί και δεν ήμουν έτοιμη να κάνω ένα τέτοιο βήμα ακόμα. Πλέον είμαι, αλλά μην αγχώνεστε, δε θα σας φύγω ακόμα. Αποφάσισα κάτι όμως. Να κάνω όλα όσα με φοβίζουν και να πω ναι, σε όσα έλεγα όχι μέχρι τώρα. Και ορίστε που φτάσαμε… Να σας γράφω από τη θέση 19C, ενώ βρίσκομαι στο αεροπλάνο για Μαδρίτη. Θα γυρίσω τέσσερις πόλεις σε εννιά μέρες.
Χερέθ, Σεβίλλη, Μάλαγα και πίσω Μαδρίτη. Ελπίζω να τα καταφέρω.
Σκοπός, να δοκιμάσω πολύ sherry, να επισκεφτώ κάθε bodega που υπάρχει, να φάω μια γνήσια paella και να γλύψω τα δάχτυλα μου, που θα έχουν γίνει χάλια από τα churros με καραμέλα (όχι, δεν είμαι πολύ της σοκολάτας. Σταυρώστε με!)
Ύστερα, θα γυρίσω εδώ και θα σας τα πω όλα! Αυτός είναι και ο λόγος που έφτιαξα αυτό το blog. Για να μοιραστώ ιστορίες, γεμάτες γεύσεις και μεθυσμένα συναισθήματα που δημιουργούν αυτές οι χημικές ενώσεις της αλκοόλης.
Όσο για section που βρίσκεται αυτό το κείμενο, σίγουρα θα σας γεννά την εξής ερώτηση.
Γιατί Loveletters, ερωτικές επιστολές ελληνιστί.
Οφείλω να ενημερώσω πως θα γράφω κάτι σαν επιστολή, γεμάτη αγάπη, ερωτισμό, σεβασμό και εκτίμηση σε κάθε τι που όταν το δοκιμάζω ή το βιώνω, θα παίρνει και κάτι απ’ την ανάσα μου.
Κατά κύριο λόγο είναι το αλκοόλ, αλλά θα αφήσω τη ζωή να με εκπλήξει. Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν έχω κάποιο πρόβλημα αλκοολισμού, όπως πολλοί κακόβουλοι μπορεί να τρέξουν να πουν, αλλά το αγαπώ για τις ιστορίες που κρύβει, τα μαθήματα που σου δίνει και για αυτά που έχει “τραβήξει” στο πέρασμα των αιώνων.
Ναι, έχεις δίκιο, δεν έγραψα κάτι το συγκλονιστικό σε αυτή τη πρώτη επιστολή και πρέπει να σε ευχαριστήσω που έφτασες ως εδώ την ανάγνωση σου, αλλά όπως είπα, θα γράφω για όσα μου δημιουργούν κάθε λογής δυνατά συναισθήματα και αυτή τη στιγμή παραμέρισα τους φόβους μου, έκλεισα ένα εισιτήριο με μόνη παρέα τον εαυτό μου και πετάω προς νέες περιπέτειες. Κάτι που θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας κάθε τόσο, έτσι για την αλλαγή.
Επομένως, αυτό που ερωτεύτηκα λίγο παραπάνω και αξίζει να του εκφράσω τον θαυμασμό μου, είμαι εγώ!
Μου την αφιερώνω, λοιπόν.
Καλό μας ταξίδι!