Συνεπής στην ασυνέπειά μου, αυτό το κείμενο θα δημοσιευθεί μόνο με τέσσερις μέρες καθυστέρηση. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λένε όμως…
Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία όμορφη ιστορία, η οποία έρχεται από το μακρινό και πολύχρωμο Μεξικό, με αφορμή τη Μέρα των Νεκρών, γνωστή και ως Dia de los muertos, που ήταν στις 2 Νοεμβρίου.
Σίγουρα θα έχετε δει φωτογραφίες και βίντεο που κάνουν το γύρω του διαδικτύου κάθε χρόνο στις αρχές του μήνα, με ανθρώπους που βάφουν το πρόσωπό τους για να μοιάζουν με σκελετούς και τις γυναίκες να φοράνε λουλούδια στα μαλλιά, μαζί με τις παραδοσιακές φορεσιές τους.
Η Ημέρα των Νεκρών είναι η πιο αντιπροσωπευτική γιορτή του μεξικανικού πολιτισμού, τόσο που η UNESCO την ανακήρυξε για πρώτη φορά το 2003 ως «Αριστούργημα της Προφορικής και Άυλης Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας» και αργότερα το 2008 της απένειμε την αναγνώριση της «Παγκόσμιας Κληρονομιάς». Άυλος Πολιτισμός της Ανθρωπότητας».
Υπάρχει μια ολόκληρη προετοιμασία που λαμβάνει χώρα σε κάθε σημείο και σπίτι της πόλης. Στο βωμό κάθε σπιτιού τοποθετούνται προσφορές προς τιμήν του νεκρού, προκαλώντας έτσι τις προτιμήσεις τους στη ζωή, όπως φαγητά, ψωμί των νεκρών (ένα τυπικό γλυκό αυτής της γιορτής), ποτήρια νερό, τσιγάρα ακόμα και παιχνίδια για τις ψυχές των παιδιών. Όλα αυτά τοποθετούνται δίπλα στο πορτρέτο του νεκρού του οποίου η ψυχή πιστεύεται ότι επισκέπτεται την οικογένεια στις 2 Νοεμβρίου εάν είναι ενήλικας ή την 1η Νοεμβρίου εάν είναι η ψυχή ενός παιδιού. Όμως για να επισκεφτούν οι νεκροί τους ζωντανούς, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο λουλούδι.
Οι δρόμοι και οι βωμοί γεμίζουν με ένα πανέμορφο λουλούδι που έχει έντονο πορτοκαλί ή κίτρινο χρώμα και ξεχωριστό άρωμα. Αυτό το λουλούδι στο Μεξικό το λένε cempasuchil.
Η λέξη cempasuchil είναι σύνθετη και προέρχεται από τη γλώσσα Nahuatl (ιθαγενής γλώσσα των Αζτέκων).
Cempohualli σημαίνει “είκοσι” και Xochitl “λουλούδι”. Ονομάστηκε έτσι, επειδή το φυτό έχει είκοσι πέταλα.
Είναι μια Αζτέκικη καλέντουλα, ένα γένος του είδους Ταγέτης, όμως παρά του ότι είναι ιθαγενές στην Αμερική, συχνά ονομάζεται Αφρικανική καλέντουλα. Στην Ελλάδα πάλι, το λέμε κατιφέ.
Γιατί όμως φυτεύουν το συγκεκριμένο λουλούδι κατά κόρων, για να χρησιμοποιηθεί τη συγκεκριμένη μέρα;
Όπως όλες οι μεγάλες ιστορίες αγάπης στο κόσμο της μυθολογίας, ο μύθος του λουλουδιού cempasuchil είναι δεμένος με την απώλεια και τον πόνο του θανάτου.
Λέγεται πως η Xochitl και ο Huitzilin, ήταν δύο παιδιά που παίζαν στην εξοχή. Καθώς μεγάλωναν, το ίδιο μεγάλωνε και η αγάπη τους.
Κάθε απόγευμα, σκαρφάλωναν στο βουνό για να αφιερώσουν λουλούδια στον Tonatiuh, τον Θεό του Ήλιου, ο οποίος έστελνε θέρμη και ευλογίες στο ερωτευμένο ζευγάρι.
Δυστυχώς, όταν ο Huitzilin έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, καλέστηκε να υπερασπιστεί το χωριό και τους ανθρώπους του πηγαίνοντας στον πόλεμο.
Τα άσχημα νέα δεν άργησαν να ακουστούν, πως ο νεαρός άνδρας λαβώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης και πέθανε.
Η Xochitl δε μπορούσε να διαχειριστεί τον πόνο της. Έτρεξε στην κορυφή του βουνού και ικέτευσε τον Tonatiuh να την σμίξει με τον αγαπημένο της.
Ο Θεός συγκινημένος, έστειλε μία κεραυνοβόλα αχτίδα φωτός, η οποία μεταμόρφωσε την Xochitl σε ένα όμορφο λουλούδι με έντονο πορτοκαλί χρώμα.
Το λουλούδι παρέμεινε κλειστό, ώσπου μιά μέρα το πρόσεξε με περιέργεια ένα κολιμπρί.
Το πουλί προσγειώθηκε στο κέντρο του λουλουδιού, το οποίο άνοιξε απότομα, ξεδιπλώνοντας είκοσι πέταλα και μία μυρωδιά που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Εκείνη ήταν και η στιγμή που οι δύο νέοι ενώθηκαν μιά για πάντα.
Ο θρύλος λέει πως όσο το λουλούδι cempasuchil και το κολιμπρί κατοικούν σε αυτόν τον κόσμο, η αγάπη της Xochitl και του Huitzilin θα ζει στους αιώνες.
Χάρη στη μυρωδιά του λουλουδιού που τοποθετείται στους βωμούς των ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή, κατά τη διάρκεια της Ημέρας των Νεκρών, τα πνεύματα μπορούν να οδηγηθούν πίσω στα σπίτια και στους αγαπημένους τους ανθρώπους και να περάσουν μια μέρα ακόμα επί γης.
Η μέρα αυτή έχει βαθιές ρίζες και κρύβει μεγάλες συγκινήσεις, όμως όλοι οι μεξικανοί κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τιμήσουν όσους έχουν φύγει, αφού υπάρχει κίνδυνος, εάν κάποιος από τους ζωντανούς τους ξεχάσει, να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στον δικό μας κόσμο.
Η ΤΕΚΙΛΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Φυσικά, αφού μιλάμε για γιορτή και Μεξικό, δε θα μπορούσε να λείπει αυτό το ιδιαίτερο απόσταγμα αγαύης, που λέγεται τεκίλα και είναι γέννημα θρέμμα τη χώρας.
Έτσι, η λέξη spirit, που ονομάζονται τα αποστάγματα στα αγγλικά, παίρνει σάρκα και οστά αυτή τη μέρα.
Η τεκίλα KAH σχεδιάστηκε για να αποτίσει φόρο τιμής και να τιμήσει το Μεξικό και τους ανθρώπους του. Στην πραγματικότητα “Kah” στη γλώσσα των Μάγια σημαίνει πόλη. Το σχήμα του μπουκαλιού του είναι εμπνευσμένο από τα περίφημα κρανία καραμέλας και κάθε μπουκάλι είναι φτιαγμένο στο χέρι, αποτελώντας ένα μοναδικό έργο τέχνης αφού κανένα μπουκάλι δεν είναι ίδιο.
Η τεκίλα KAH έχει επαινεθεί από διάφορους γνώστες της τεκίλας και έχει επιβεβαιωθεί από πολλά διεθνή βραβεία. Η κατασκευή του πραγματοποιείται στο «Εργοστάσιο Εκλεκτών Τεκίλων». Το αποστακτήριο βρίσκεται στην πόλη Τεκίλα του Χαλίσκο, η οποία ονομάστηκε Μαγική Πόλη από την
κυβέρνηση του Μεξικού και το τοπίο της ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Είναι ένα πολύ μοντέρνο αποστακτήριο που δημιουργήθηκε το 1999 συνδυάζοντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και την παραδοσιακή τεχνογνωσία για την παραγωγή μόνο 100% τεκίλες Αγαύης υψηλής ποιότητας.
Αυτή τη στιγμή κατασκευάζονται τρία είδη τεκίλα KAH, λευκή, reposado και añejo.
- Το KAH Blanco έχει μια γλυκιά γεύση στην αρχή που γρήγορα μετατρέπεται σε μια πιπεράτη πικάντικη γεύση. Η επίγευση του είναι μεταξένια, αφήνοντας ένα πικάντικο ίχνος στον ουρανίσκο.
- Το KAH Reposado ωριμάζει για 10 μήνες σε αμερικάνικα δρύινα βαρέλια που του δίνουν αρώματα βανίλιας και καραμέλας, συμπληρώνοντας την έντονη γεύση της αγαύης. Η γεύση της αγαύης είναι ισχυρή και γεμάτη.
- Το KAH Añejo παλαιώνει για δύο χρόνια σε αμερικάνικα δρύινα βαρέλια που προσθέτουν νότες σοκολάτας, καπνού και καφέ στην έντονη γεύση αγαύης.
Δυστυχώς δεν έχω δοκιμάσει ακόμα κάποια από αυτές, οπότε δε μπορώ να σας δώσω περισσότερες πληροφορίες, όμως επιφυλάσσομαι να γίνει άμεσα.
Εύχομαι να ταξιδέψατε για άλλη μια φορά και να ήρθατε λίγο πιο κοντά στην όμορφη αυτή κουλτούρα των μυστηρίων και της μαγείας.Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Στέλιο Παπαδόπουλο (Barro Negro), για την γεμάτη αγάπη και ελπίδα ιστορία που μου έστειλε.