Long time no see που λένε και στο χωριό μου, αλλά μη τα ξαναλέμε για τη συνέπειά μου μιάς και όπως έχετε καταλάβει δεν είναι και το μεγάλο μου ατού.
Σχεδόν δύο μήνες έχουν να αγγίξουν τα δάχτυλά μου αυτό το πληκτρολόγιο και σήμερα με χτύπησε ένα κύμα νοσταλγίας. Όχι για το γράψιμο, αλλά για το νησάκι μου το όμορφο, τη Σέριφο.
Ξεκάθαρα φταίει το ότι άνοιξα μία φιάλη από το νέο Ασύρτικο του Χρήστου Χρυσολωρά, KAISANJI.
Το όνομά του βγήκε από το Κέντρο Ευεξίας και Ζen του νησιού, που βρίσκεται κοντά στη παραλία Καλό Αμπέλι, όπου ο Χρήστος Χρυσολωράς παίρνει τα σταφύλια που υπάρχουν γύρω του και τιμής ένεκεν έδωσε την ίδια ονομασία.
Η αλήθεια είναι πως οι προσδοκίες μου δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές, μέχρι που το δοκίμασα κατά τη τελευταία μου επίσκεψη στο οινοποιείο στις αρχές του Σεπτέμβρη.
Το πρώτο που έσκασε στη μύτη μου ήταν το τσακμάκι. Ήταν τόσο όσο για να καταλάβεις τη σπιρτάδα του, ενώ τα πυρηνόκαρπα φρούτα ήρθαν στη δεύτερη θέση.
Στο στόμα εννοείται πως το λεμόνι και οι φλούδες από lime σου γέμιζαν τον ουρανίσκο και η οξύτητα τσιμπούσε αρκετά τη γλώσσα μου.
Ένα κρασί δεξαμενής που δεν είναι από Σαντορίνη ή Δράμα, αλλά έχει τρομερές δυνατότητες.
Ο flinty χαρακτήρας (το τσακμάκι που είπα πιο πάνω), με έκανε να ρωτήσω για τη σύνθεση του εδάφους, αφού είχε περάσει αρκετή ώρα και δεν έλεγε να πέσει.
Ο Μανώλης Κουτρούλης που βρισκόταν μπροστά μου σε ρόλο οικοδεσπότη, sommelier και γυαλιστή ποτηριών, στην ερώτηση τι έδαφος υπάρχει σε εκείνη τη μεριά του νησιού, απάντησε “Θαυματουργό”. Ο Μανώλης είναι ένα παιδί 19 ετών, με φοβερή αίσθηση του χιούμορ και όρεξη να μάθει για το κρασί. Αργότερα θυμάμαι, μου πρότεινε να πάω σε μερικά ταβερνάκια που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν. Ένιωσα κάπως άσχημα που δεν ήξερα τα πάντα για το “σπίτι μου”.
Για όσους δε γνωρίζετε, έχω κι εγώ σπίτι στη Σέριφο και πηγαίνω κάθε χρόνο, αλλά συνήθως βγαίνω σε μία περιορισμένη εμβέλεια, μιας και πάω για ξεκούραση και για να αδειάσει το μυαλό μου.
Για τις υπόλοιπες ερωτήσεις που είχα, ήρθε η Λένα Καμαλεδάκη να μου τις απαντήσει, η οινολόγος του οινοποιείου. Αν θυμάμαι καλά με τη Λένα γνωριστήκαμε πριν από τρία χρόνια στη πρώτη μου επίσκεψη στο οινοποιείο και αμέσως με κέρδισε με την προσωπικότητά της.
Τώρα, για όσους αναρωτιούνται πως και γιατί άνοιξε οινοποιείο στη Σέριφο, έχω να πω πως το νησί ήταν γνωστός αμπελότοπος από την αρχαιότητα και η αμπελουργία στο νησί συνυπήρχε ανέκαθεν με την μεταλλευτική δραστηριότητα, αποτελούσε δηλαδή συμπληρωματικό εισόδημα για τους μεταλλωρύχους. Όταν τη δεκαετία του 1960 έκλεισαν τα μεταλλεία στο νησί, παρήκμασε και η αμπελοκαλλιέργεια. Είναι από τα λίγα μέρη στην Ελλάδα που έχουν ποικιλία ταυτοποιημένη με το όνομα της περιοχής (Σεριφιώτικο) από το Υπουργείο Γεωργίας .
Διαθέτει ξηρικούς αμπελώνες, με χαμηλή στρεμματική απόδοση, όπου ο τρύγος γίνεται με το χέρι. Αμπελουργική τέχνη περασμένη από γενιά σε γενιά και έτσι αναβιώνει την ξεχασμένη για δεκαετίες οινική παράδοση της Σιδηράς Νήσου. Σε κάθε ποτήρι που δοκίμασα, αντηχεί ο στίχος του Ευριπίδη: «Σέριφος ἂλμη ποντία περίρρυτος».
Αυτά σκέφτηκα όταν άνοιξα και πάλι τη συγκεκριμένη φιάλη αυτό το βράδυ της Κυριακής στα μέσα του Νοέμβρη και με έπιασε μια νοσταλγία, μιάς και συνειδητοποίησα πως θα περάσουν αρκετοί μήνες μέχρι να νιώσω και πάλι την αλμύρα και τον καλοκαιρινό άνεμο του νησιού στο πρόσωπό μου.
Για άλλη μια φορά, κατάλαβα τη δύναμη των αναμνήσεων από τους γευστικούς μου κάλυκες και τη μαγεία του κρασιού, που σε ταξιδεύει σε μέρη που υπό άλλες συνθήκες μπορείς να τα πλησιάσεις μόνο κλείνοντας τα μάτια. Αλλά με μία και μόνο γουλιά, βρίσκεσαι ήδη εκεί.
Καλό μας χειμώνα!